ମହୁଲ ଝାରେ ବରଷିଲା ପାନି Mahula Jhare Barsila Pani

ମହୁଲ ଝାରେ ବରଷିଲା ପାନି

Mahula Jhare Barsila Pani

Mahula Jhare Barsila Pani ମହୁଲ ଝାରେ ବରଷିଲା ପାନି  ହାଏ ବନ୍ଧୁଗଣ ! ମୁଁ ଅନାମିକା, ପ୍ରିୟ ପାଠକ ପାଠିକାଙ୍କୁ ସ୍ୱ।ଗତ ଜଣାଉଛି ମୋର ଆଉ ଏକ ଯୌନ କାହାଣୀକୁ । ଆଶା ଆପଣମାନଙ୍କୁ ନିଶ୍ଚିତ ଭଲ ଲାଗିବ । ଏମିତି ଲକ୍ ଡାଉନ୍ କାରଣରୁ ଦୀର୍ଘ ଦିନ ଧରି ଗାଆଁରେ ରହି ବୋର୍ ହେଉଥିଲି ତେଣୁ ଦିନେ ମାଆ କହିଲା, ଯଦି ଘରେ ବସି ବସି ତତେ ବୋର୍ ଲାଗୁଛି ତ ଚାଲ୍ ମୋ ସହ ବିଲବଣ ଆଡୁ ବୁଲାବୁଲିକରି ଆସିବୁ, ଭଲ ଲାଗିବ ।

ଲକ୍ ଡାଉନ୍ ବେଳେ ବାସନ୍ତୀ ନାନୀର ବସନ୍ତ ଗାଥା – ୨

ମାଆଁ ସବୁଦିନ ବଣକୁ ଯାଏ ମହୁଲଫୁଲ ଗୋଟେଇବାକୁ ଆଉ ମୁଁ ଘରେ ଏକା ରହି ବୋର୍ ହୁଏଁ ତେଣୁ ସେଦିନ ମାଆ କହିବାରୁ ମୁଁ ମାଆ ସହ ମହୁଲଫୁଲ ଗୋଟାଇବାକୁ ବଣକୁ ଗଲି ।

କିଛି ସମୟ ମାଆ ସହ ମହୁଲ ଫୁଲ ଗୋଟାଉ ଗୋଟାଉ ମୁଁ ଥକି ପଡି ଗୋଟେ ଗଛ ଛାଇରେ ବସି ପଡିଥିଲି । ମାଆ ଟିକେ ଦୂରକୁ ଯାଇ ମହୁଲଫୁଲ ଗୋଟାଉଥିଲା । ଏତିକିବେଳେ ଆମ ଗାଆଁର ଗୀତା(କାଳ୍ପନିକ) ନାନୀ ସେଇ ବାଟ ଦେଇ ଆସିଲେ ଆଉ ମତେ ଏମିତି ଥକି ବସିଥିବା ଦେଖି ହସିଦେଇ କହିଲେ, “କଣ କିରେ, ଏମିତି ବସି କଣ କରୁଛୁ, ଆସେ ମୋ ସହ, ସେଇଠି କେନ୍ଦୁ ପାଚିଛି, ଖାଇବା ।

“ ମୁଁ ଅନେକ ଦିନ ହେଲା ବାହାରେ ରହିବାରୁ, ଏମିତି ପାଚିଲା କେନ୍ଦୁ ଖାଇ ନ ଥିଲି, ତେଣୁ ନାଆଁ ଶୁଣୁ ଶୁଣୁ ପାଟିରୁ ଲାଳ ଗଡି ପଡିଲା । ଥକା ଲାଗୁଥିଲେ ବି ଉଠିକି ତାଙ୍କ ପଛେ ପଛେ ଧାଇଁ ଗଲି । ସତକୁ ସତ ପାଚିଲା ପାଚିଲା ସୁଆଦିଆ କେନ୍ଦୁ ଗଛରୁ ପାଚି ଥିପି ପଡୁଥିଲା । ସେ କହିଲେ, “ତୁ ଏଇଠି ବସି ଖାଉଥା, ତେଣେ ମୁଁ କିଛି ମହୁଲଫୁଲ ଗୋଟାଏଁ ।“

ଗୀତା ନାନୀ । ତାଙ୍କ ବୟସ ବି ଏଇ ତିରଶ ଭିତରେ । ବେଶୀ ଗୋରି ନୁହଁ କି ବେଶୀ କାଳି ବି ନୁହଁ । ଉଚ୍ଚତା ପାଞ୍ଚ ଫିଟ୍ ଭିତରେ ହେବ । ହେଲେ ଶରୀରଟା ମସ୍ତ୍ ଗୋଲ୍ ମଟୋଲ୍ । ଆଉ ଏମିତି ହେଲଦି ହେଇଥିବାରୁ ଗାଣ୍ଡି ଯୋଡାକ ତାଙ୍କର ପଛକୁ ଫୁଲି ଫୁଲି ଚାଲିଲା ବେଳେ ଯେମିତି ଦୋହଲି ଦୋହଲି ପିନ୍ଧା ଶାଢ଼ୀକୁ ହଲେଇ ଦଉ ଥାଏ, ଦେଖିଲେ ଲାଗିବ ଯେମିତି ସେ ନାଚି ନାଚି ଯାଉଛନ୍ତି ।

ବାହାଶାହା ହେଇ ଦୁଇଟା ଛୁଆର ମାଆଁ ହେଲେଣି ତେଣୁ ଶାଢ଼ୀ ତ ପିନ୍ଧିବେ ନା । ସେମିତି ଆଗରେ ତାଙ୍କର ସୁଉଚ୍ଚ ବକ୍ଷୋଜ ଦେଖିଲେ କେହିବି ଅନ୍ଦାଜ ଲଗେଇ ପାରିବେନି, ସେ ଦୁଇଟା ଛୁଆର ମାଆଁ । କାରଣ ସେ ସେମିତି ହେଲଦି ଥିବାରୁ ଆଜି ବି ତାଙ୍କ ଯୌବନଟା ଶରୀରରେ ଲହରୀ ମାରି ଉଛୁଳି ପଡୁଥାଏ । ତାଙ୍କ ମାଆ ବାପାଙ୍କର କେହି ପୁଅ ନ ଥିବାରୁ ସେ ବାହା ହେଲାପରେ ବି ଏମିତି ଜମିବାଡ଼ି କ୍ଷେତଖଳା ଆଉ ମହୁଲଫୁଲ ଗୋଟେଇବା, ପତ୍ର ତୋଳିବା ଇତ୍ୟାଦି ପାଇଁ ପ୍ରାୟ ଏଇ ଗାଆଁରେ ରହନ୍ତି ।

ମୁଁ ଲୋଭରେ ବହୁତ ପାଚିଲା କେନ୍ଦୁ ଖାଇଦେଲି, ତେଣୁ ମତେ ଶୋଷ ହେବାରୁ ଗୀତା ନାନୀ ପାଖକୁ ଗଲି ପାଣି ପିଇବାକୁ । ହେଲେ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଯାଉ ଯାଉ ଦେଖିଲି, ନାନୀ ମନେ ମନେ କଣ ଭାବି ମୁରୁକି ମୁରୁକି ହସି ମଝିରେ ମଝିରେ ଓଠକୁ କାମୁଡି ନିଜେ ନିଜେ ଲାଜେଇ ଉଠୁଛନ୍ତି । ପ୍ରଥମେ ପ୍ରଥମେ ମୁଁ ତ ଡରିଗଲି, ଭୂତଫୁତ ଧରିନି ତ ?

ଯେତେ ଯାହା ହେଲେ ପାଠଶାଠ ପଢିଛି, ଆଉ ଏ ଭୂତଫୁତ ରେ କଣ ବିଶ୍ୱାସ କରି ଏତେ ଡରୁଛି ମ ଭାବି ପୁଣି ସାହସ ଜୁଟାଇ ପାଖକୁ ଗଲି । ମୁଁ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଯାଇ ଠିଆ ହେଲାପରେ ବି ସେ ଅନ୍ୟ ମନସ୍କ ରହି ସେମିତି ଓଠ ଚାବି ଚାବି ମୁରୁକି ମୁରୁକି ହସୁଛନ୍ତି । ମୁଁ ଡାକିଲି, “ନାନୀ….. ତମକୁ କଣ ଭୂତଫୁତ ଧରିଛି କି ଏମିତି ନିଜେ ନିଜେ ଓଠ ଚାପି ଚାପି ହସୁଛ….?”

ତାପରେ ସେ ମତେ ଏମିତି ଆକସ୍ମିକ ଭାବରେ ତାଙ୍କ ପାଖରେ ଦେଖି ଚମକିଲା ପରି କହିଲେ, “ନାଇଁ, ନାଇଁ…… ଏମିତି…..” ତାପରେ ମୁଁ ତାଙ୍କୁ ପାଣି ମାଗିବାରୁ ସେ ପାଣି ବୋତଲଟା ସେଇ ଗଛମୂଳେ ଅଛି କହି ପୁଣି ସେମିତି ମହୁଲଫୁଲ ଗୋଟେଇଲେ । ମୁଁ ପାଣି ପିଉ ପିଉ ଦେଖିଲି, ସେ ପୂର୍ବ ପରି ପୁଣି ସେମିତି କଣ ଭାବି ଭାବି ଓଠ ଚାପି ଚାପି ହସୁଛନ୍ତି, ମତେ ଭାରି ଅଜବ ଲାଗିଲା ।

ତେଣୁ ଘଟଣା କଣ ପଚାରିବାକୁ ତାଙ୍କ ପାଖକୁ ଆସିଲି, ଆଉ ଘଟଣା କଣ ଜାଣିବାକୁ ପଚାରିଲି ମାତ୍ର ବୟସରେ ତାଙ୍କଠୁ ବହୁତ ଛୋଟ ଥିବାରୁ ନା କଣ, କଥାଟାକୁ ଏଣୁତେଣୁ କହି ଟାଳି ଦେଉଥିଲେ ମାତ୍ର ମତେ ସେ ବୋକା ବନେଇ ପାରିଲେ ନାହିଁ ଆଉ ମୋର ଜିଦ୍ ଆଉ ତାଙ୍କ ସହ ମୋର ଏମିତି ଅନ୍ତରଙ୍ଗତା ଭାବ ଦେଖି ବୋଧହୁଏ ନିଜ ଜୀବନ ଯୌବନର ସେଇ ଅଲିଭା ସ୍ମୃତିକୁ ପୁଣିଥରେ ଉଜ୍ଜୀବିତ କରି ଭାରାକ୍ରାନ୍ତ ମନକୁ ଟିକିଏ ଲାଘବ କରିବାକୁ ଚାହିଁ ଆରମ୍ଭ କଲେ ତାଙ୍କ ଜୀବନର ସେଇ ମହୁଲ ଝାରେ ବରଷିଥିବା ପାଣି ର କଥା । ତେବେ ଚାଲନ୍ତୁ ଆରମ୍ଭ କରିବା ତାଙ୍କ କାହାଣୀ…..

ଏଇଟା ତାଙ୍କ ଦଶମ ପରୀକ୍ଷା ପରର ଘଟଣା । ମାନେ ତାକୁ ପନ୍ଦର ପୁରି ଷୋହଳ ଚାଲୁଥାଏ । ଗୋରୀ ନ ହେଲେ ବି ବେଶୀ ଶ୍ୟମଳୀ ବି ନୁହେଁ । ଗୋଲ୍ ମୁହଁ । ବୟସ ତୁଳନାରେ ବେଶୀ ଡେଙ୍ଗା ନ ହେଲେ ବି ବେଶ୍ ହୃଷ୍ଟପୁଷ୍ଟ ତା ଶରୀର ହେଇଥିବାରୁ ତା ଶାରୀରିକ ଅବୟବ ଗୁଡିକର ଅସ୍ବାଭାବିକ ଭାବରେ ବୃଦ୍ଧି ଘଟି ଯାଇଥାଏ ।

ଆଉ ଯେତେବେଳେ ଏଥର ଦଶମ ବୋର୍ଡ ପରୀକ୍ଷା ପାଇଁ ପାଖ ସହରକୁ ଗଲା, ପିଲାଙ୍କ ଠାରୁ ଶିକ୍ଷକ ମାନେ ବି ତାକୁ ଲୋଭିଲା ଆଖିରେ ଅନାଉଁ ଥାଆନ୍ତି, କଥା ହେବାପାଇଁ ବିନା କାରଣରେ ପାଖକୁ ପାଖକୁ ଆସନ୍ତି । ଯେଉଁଥିପାଇଁ ପରୀକ୍ଷା ପରେ ପରେ ସେ ତା ଛାତ୍ରୀ ଜୀବନକୁ ଭୁଲି ଗୋଟିଏ ରଙ୍ଗୀନ ସ୍ବପ୍ନ ଭିତରେ ନିଜକୁ ହଜେଇ ଦେବାକୁ ବାଧ୍ୟ ହୁଏ ।

କଳ୍ପନା ବିଳାସୀ ହୋଇ ଉଠେ । ଷୋଳ ଫଗୁଣର ମନ ଉପବନରେ ସପନ କୋଇଲିଟା ଯେମିତି ହାତଠାରି ଆଉ କାହାକୁ ଖୋଜୁଥାଏ । ହେଲେ ଏଇ ଛୋଟିଆ ଜଙ୍ଗଲୀ ଗାଆଁରେ କିଏ ଅଛି ବା ? ଗାଆଁସାରା ଟୋକାମାନେ ତ ଯାଇଛନ୍ତି ଦାଦନ ଖଟିବାକୁ, ବାହାରେ ରହି ପାଠଶାଠ ପଢିବାକୁ । କିଏ ବା ତା ମନ କୁଞ୍ଜବନେ ପ୍ରେମର ବଇଁଶୀ ଫୁଙ୍କିବ ଯେ ?

ଏମିତି ପ୍ରଥମ ଯୌବନର ଅସୁମାରୀ ଆଶା ଆକାଂକ୍ଷା ନେଇ ଜୀବନକୁ ଟାଣୁ ଟାଣୁ ମହୁଲଫୁଲ ଗୋଟେଇବାର ସମୟ ଆସିଗଲା । ପ୍ରତି ବର୍ଷ ପରି ଅନ୍ୟମାନଙ୍କ ସହ ମହୁଲଫୁଲ ଗୋଟେଇବାକୁ ବଣକୁ ଗଲା । କାହିଁକି କେଜାଣି ଏଥର ସେ ମହୁଲ ବଣ ତାକୁ ଭାରି ନୁଆଁ ନୁଆଁ ଲାଗୁଥିଲା । ମନ୍ଦ ମଳୟର ଧୀର ପବନ ସହ ବଣମଲ୍ଲୀର ଭୁରୁଭୁରୁ ବାସ୍ନା ।

ମହୁଲ ଡାଳରେ କୋଇଲିର କୁହୁତାନ, ତା ଦେହମନକୁ ଶୀହରଣରେ ଭରିଦେଲା । ସେ ବୁଝି ପାରୁ ନ ଥାଏ, ପ୍ରକୃତିଟା ଏତେ ରୋମାଞ୍ଚକ ହେଲେ ବି ତାକୁ ଏମିତି ଖାପଛଡା ଖାପଛଡା କାହିଁକି ଲାଗୁଛି ? କଣ ଟା ତାର ଅଭାବ ରହି ଯାଉଛି ? କିଛି ପାଇବାକୁ ଆଶା ନ ଥିଲେ ବି ମନଟା ଯେମିତି ଚାରିପଟେ କିଛି ଖୋଜି ବୁଲୁଛି । ହେଲେ କଣ ସେଇଟା, ସିଏ ବି ବୁଝି ପାରୁ ନ ଥାଏ । Mahula Jhare Barsila Pani

 

ଆଗକୁ ପଢିବା NEXT ବଟନ ଉପରେ କ୍ଲିକ କରନ୍ତୁ

Add a Comment

Your email address will not be published. Required fields are marked *